W Smoleńsku świeciło słońce...

     Smoleńsk - słowo odmieniane w ciągu ostatnich ośmiu lat przez wszystkie przypadki. Słowo, którego niektórzy mają już serdecznie dość. Słowo - symbol, na brzmienie którego Polacy widzą samolot i brzozę. Ja zapamiętałam to miasto zupełnie inaczej...

Na salonach i w kościołach

       Nadszedł piątek, weekendu początek. Kolejny dzień poznawania Rosji pod każdym możliwym kątem.

Rosja poetami stoi

     Każdy słyszał o Puszkinie i Okudżawie. Przynajmniej taką mam nadzieję. Nie znamy w Polsce zbyt wielu rosyjskich poetów. A wielka szkoda, bo poezja rosyjska nie ma sobie równych w swym romantyzmie. Często to słowa tak piękne, że nie można się nie wzruszyć. Wikipedia wymienia aż 233 rosyjskich poetów. Na naszej wycieczce miałyśmy okazję poznać jednego z nich.

Rosja bohaterów i ofiar

     W akademiku spało nam się po królewsku - po nocy w pociągu jakiekolwiek łóżko było luksusem. A poranek stał się cudowny, gdy okazało się, że w kuchni czeka na nas śniadanie. Nic wielkiego - kanapki (bez masła, bo Rosjanie zwykle tak jedzą), jogurty, serki oraz... ciasto z owocami! Pałaszowałyśmy ze smakiem, bo czekał nas dzień pełen wrażeń.

Co to jest marszrutka i jak się zbiła wódka?

     Szykowna Jelena potuptała na swych szpilkach, zasypując nas lawiną informacji o tym, co będziemy robić podczas pobytu w Briańsku. Wskoczyłyśmy do podstawionego busa, z trudem mieszcząc walizki między siedzeniami i kolanami. W końcu przydały się zajęcia jogi, które znacznie ułatwiły mi ewolucje nad torbami tarasującymi drogę. Ruszyliśmy.

Zgon o trzeciej w nocy

     Po okazaniu biletu i wciągnięciu niesamowicie ciężkiej walizki do wagonu, przeniosłam się do innego świata...

Na Białoruś!

     Nasza podróż do Briańska trwała ponad dobę. Oczywiście samochodem mogłoby być o połowę szybciej, ale my jechałyśmy kilkoma środkami lokomocji, co już samo w sobie było przygodą...

Tam, gdzie Putin jeździ na niedźwiedziu - Rosja!

     Opowiem Wam o podróży do Rosji, którą odbyłam we wrześniu. Ale zanim zacznę relację, odpowiem na kilka pytań, które często zadawali mi znajomi, a i Was mogą ciekawić.

Zakończenie holenderskiej wycieczki

     Trzeciego dnia naszej wycieczki spakowaliśmy walizki do samochodu i ruszyliśmy na poszukiwania centrum handlowego. Ku naszemu zdziwieniu okazało się jednak, że obiekty polecane nam przez nawigację to jakieś centra-widma. A zależało nam na znalezieniu miejsca, gdzie moglibyśmy kupić rzeczy upatrzone dzień wcześniej. W końcu doszliśmy do wniosku, że szkoda czasu na jeżdżenie w kółko i zaczęliśmy przedzierać się do centrum miasta.

W dzielnicy czerwonych latarni

     Obiecałam Wam Dzielnicę Czerwonych Latarni, prawda?

     No to proszę bardzo. Z placu Dam poszliśmy do tej właśnie dzielnicy. Tak naprawdę jest to jedna główna ulica, od której odchodzi sieć mniejszych. Pośrodku ulicy jest kanał, nad którym umieszczono latarnie pomalowane na bordowo. Nie świecą na czerwono, ale być może mają być znakiem, że jest się w tym miejscu.

W mieście wolności - Amsterdam

             Jak zwykle w wakacje więcej czasu spędziłam poza domem niż w nim. Dlatego od razu po sesji ruszyłam na kilka dni do Trójmiasta, a później wpadłam do domu na zaledwie trzy dni. To wystarczyło, by przepakować walizkę i ruszyć na Zachód. Czekał na nas Amsterdam.

Spacer w niecodziennym towarzystwie

     Na początku notki chciałabym przeprosić tych z Was, którzy czekali na dokończenie tej opowieści prawie pół roku. Wybaczcie, studia pożarły mnie i przetrawiły tak, że nie miałam już sił na przejawianie jakiejkolwiek kreatywności. Na szczęście powoli kończy się sesja, a ja dochodzę do siebie. ;) 

     Przy okazji chciałabym Wam podziękować - stuknęło nam 20 tysięcy wyświetleń! To niesamowite, że aż tyle razy ktoś klikał w nasze linki i chciał poznać nasze przygody. Bardzo nas to cieszy! :)

     A teraz przechodzimy do zakończenia świątecznej opowieści z Norwegii. To notka zwłaszcza dla Mafii Rybaczej, więc nie bądźcie zaskoczeni. A jeśli lubicie lub chcecie poznać Alexandra Rybaka, polecam playlistę umieszczoną na górze strony. 

     No dobrze, czas na opowieść...

W stolicy Krainy Lodu - Oslo

     Gdy rano spojrzałyśmy na świat za oknem, oniemiałyśmy. Śniegu było trzy razy więcej niż poprzedniego dnia. Co więcej, wciąż go przybywało. Cały fiord pokrył się lodem.

Świąteczna przygoda w Krainie Lodu

      Dziś chciałabym Was zabrać w podróż nie tylko w przestrzeni, ale też w czasie. Cofniemy się o trzy lata, by opowiedzieć o chwilach, gdy byłyśmy szalonymi fankami. Kiedy wyglądałyśmy jak małe kulki z grzywkami. Ale, co najważniejsze, o chwilach, kiedy na każdym kroku naprawdę czułyśmy atmosferę Świąt. Zabieram Was do grudniowej, otulonej śniegiem Norwegii…

Pożegnanie z Afryką

      Zapadał zmierzch, gdy z Le Morne ruszyliśmy na lotnisko. Tak jak tydzień wcześniej, mieszkańcy wyspy spędzali niedzielny wieczór na piknikowaniu przy wodzie. W mijanej wiosce na boisku szkolnym trwał jakiś festyn – żywiołowa muzyka i tłumy młodzieży zwracały uwagę już z daleka. Oczywiście minięcie tego miejsca było kłopotliwe, bo na wąskiej drodze z obu stron parkowały samochody. Słońce już prawie zaszło, więc nad naszymi głowami kołowały całe chmary wielkich nietoperzy. Co prawda już się do nich przyzwyczailiśmy, ale było ich tyle, że naprawdę byliśmy zaskoczeni. Machały szerokimi skrzydłami, jakby chciały się z nami pożegnać.

Dwa ostatnie dni na Mauritiusie

      Studia i bycie odpowiedzialną za własne obiady dziewczyną są tak bardzo zajmujące, że znalezienie czasu na pisanie graniczy z cudem. Ale miło w tym pędzie zatrzymać się i powspominać te spokojne i leniwe chwile sprzed kilku tygodni. Tym bardziej, że to już prawie koniec opowieści.

Jak zostać Tarzanem?

          Przypomnijmy…

         Tata wszedł na platformę, gdzie do jego uprzęży przypięto bardzo grubą linę. Został pouczony, jak powinien ją trzymać, po czym ustawił się w ustalonym miejscu i…

Król Lew, Struś Pędziwiatr i Franklin na safari

          No i nadszedł ten dzień, o którym będziemy opowiadać wnukom (albo kotom - zależy, jak nam się w życiu poukłada). Najlepszy dzień wyjazdu. Dzień wypełniony zabawą i adrenaliną.

Łódka, kokos i papuga

               Przez cały wtorek padał deszcz. Świat za oknem był szary i senny. A my szczerze się z tego cieszyliśmy, bo mieliśmy pretekst, by nie ruszać się z hotelu. Po dwóch dniach spędzonych w rozjazdach potrzebowaliśmy typowego wakacyjnego lenistwa. Zwłaszcza ja, bo po jodze miałam zakwasy. A niby to takie statyczne, przecież człowiek nawet się nie poci… Tak myśli ten, kto nigdy nie spróbował. ;)

Z wizytą w stolicy...

                Jestem śpiochem. Nie takim jak Tina, ale jestem. Wstanie przed dziewiątą jest dla mnie trudne. A mimo to w poniedziałek wstałam o ósmej. A że ciężko powiedzieć, w jakiej strefie czasowej żył mój organizm, można powiedzieć, że wstałam o szóstej (czasu polskiego). Pewnie myślicie, że byłam jak Garfield i syczałam tylko, że nie lubię poniedziałków? Nic z tych rzeczy. Takie poniedziałki uwielbiam! Już tłumaczę…